لالایی های یک دل عاشق


 

روزی روزگاری درختی بود...
و او پسر کوچولويی را دوست می داشت.
پسرک هرروز می آمد برگ هايش را جمع می کرد
از آن ها تاج می سا خت و شاه جنگل می شد.
از تنه اش بالا می رفت از شاخه هایش آويزان می شد

و تاب می خورد و سيب می خورد. با هم قايم باشک بازی می کردند.
پسرک هر وقت خسته می شد، زير سايه اش می خوابيد.
او درخت را دوست می داشت... خيلی زياد. و درخت خوشحال بود.
اما زمان می گذشت.  پسرک بزرگ می شد.
و درخت اغلب تنها بود.
تا يک روز پسرک نزد درخت آمد.
درخت گفت: «بيا پسر، از تنه ام بالا بيا و با شاخه هايم تاب بخور،

سيب بخور و در سايه ام بازی کن و خوشحال باش.»
پسرک گفت: « من ديگر بزرگ شده ام. بالا رفتن و بازی کردن کار من نيست.
می خواهم چيز بخرم و سرگرمی داشته باشم. من به پول احتياج دارم.
درخت گفت: «متأسفم، من پولی ندارم. من تنها برگ و سيب دارم.سيب هايم

 را به شهر ببر بفروش. آن وقت پول خواهی داشت و خوشحال خواهی شد.»
پسرک از درخت بالا رفت ، سيب ها را چيد وبرداشت ورفت.
درخت خوشحال بود.
اما پسرک ديگر  تا مدت ها بازنگشت... و درخت غمگين بود.
تا يک روز پسرک بر گشت ، درخت از شادی تکان خورد
و گفت:«بيا پسر، از تنه ام بالا بيا با شاخه هایم تاب بخور و خوشحال باش.»
پسرک گفت:«آن قدر گرفتارم که فرصت بالا رفتن از درخت را ندارم ،
زن و بچه می خواهم و به خانه احتياج دارم. می توانی به من خانه بدهی؟»
درخت گفت:«من خانه ای ندارم، خانه من جنگل است، ولی تو می توانی شاخه هايم

 را ببری و برای خود خانه ای بسازی و خوشحال باشی.»
آن وقت  پسرک شاخه هايش را بريد و برد تا برای خود خانه ای بسازد.
اما پسرک تا مدتها بازنگشت و وقتی برگشت، درخت چنان خوشحال شد
که زبانش بند آمد.
با اين حال به زحمت و زمزمه کنان گفت:
«بيا پسر، بيا و بازی کن.»
پسرک گفت: «ديگر آن قدر پير و افسرده شده ام که نمی توانم بازی کنم.
قايقی می خواهم که مرا ازاينجا به جايی دور ببرد.
می توانی به من قايقی بدهی؟»
درخت گفت:«تنه ام را قطع کن  و برای خود قايقی بساز،
آن وقت می توانی با قايقت از اینجا دور شوی... و خوشحال باشی.»
پسر تنه درخت را قطع کرد،  قايقی ساخت و سوار بر آن از آنجا دور شد.
و درخت خوشحال بود...   اما نه به راستی.
پس از زمانی دراز پسرک بار ديگر بازگشت
درخت گفت:« پسر، متأسفم، متأسفم که چيزی ندارم به تو بدهم....

ديگر سيبی برايم نمانده.»
پسرک گفت:«دندان ها من ديگر به درد سيب نمی خورد.»
درخت گفت:شاخه ای ندارم که با آن تاب بخوری ...»
پسرک گفت:«آن قدر پير شده ام که نمی توانم با شاخه هايت تاب بخورم.»

درخت گفت:«ديگر تنه ای ندارم که از آن بالا بروی ...»
پسرک گفت:«آن قدر خسته ام که نمی توانم بالا بروم.»
درخت آهی کشید و گفت:
«افسوس! ای کاش می توانستم چيزی به تو بدهم ...اما چيزی برايم نمانده است.

 من حالا يک کنده پيرم و بس. متأسفم ...»
پسرک گفت:
«من ديگر به چيز زيادی احتياج ندارم ،بسيار خسته ام.»
فقط جايی برای نشستن و آسودن می خواهم.همين.»
درخت گفت:«بسيار خب.يک کنده پير به درد  نشستن و آسودن که می خورد.
بيا پسر، بيا بنشين. بنشين و استراحت کن.»
پسرک چنان کرد.
و درخت خوشحال بود.

"شل سيلور استاین"

ما چی؟!
ما چقدر بخشنده ایم؟!
ما هم مثل اين درخت بخشنده ،برای کسی که دوستش داريم از همه چيزمونگذريم؟!
بعد از اينکه بهش چيزی بخشيدیم احساس خوشحالی می کنيم؟!
شايد داستان زندگی بعضی از ما آدمها اينطور باشه!!
چقدر خوبه بخشنده بودن
چه احساس قشنگيه که از همه چيزت به خاطر کسی که دوستش داری بگذری
خيلی حس زيبايي