لالایی های یک دل عاشق


 

عيد مبعث بر همه شما مسلملنان جهان

مبارك باد.

در اين شب عزيز ما رو هم دعا كنيد.

*التماس دعا*

کاش خورشید غروب نمی کرد به این زودیها
کاش کشتی عمرت سلامت می رسید به این ساحل ها
تا من تمام حر ف های دلم را برایت می خواندم
 
آنقدر در خلوت تنهایی ام برایت شعر سرودم که نگو
آنقدر در شب های تارم برایت ستاره چیدم که نگو
آنقدر چشم براهت ماندم وگرسیتم که رودخانه ی چشمانم خوشکید
آنقدر در کنار جاده ی زندگی ایستادم
 تا شاید تو را در کوچه پس کوچه های تنهایی بیابم
اما
اما افسوس از آن روزی که شنیدم
دفتر زندگیت با یک خط نوشته به پایان رسید

ترانه بی ترانه
 
با این سکوتِ یخ زده،که جَنگلُ قدم زده
پرنده ی ترانه خون حالُ روزش خیلی بَدِه
دستِ سکوتُ تردید، راهِ صداشُ بسته
آینه ی ِ رو به خورشید، یه عُمِر ِکه شکسته
 
میگَن تو جنگلِ سرد، با اینکه روز ِرسیده
بَس که سکوتِ اونجا،هیشکی اونُ نَدیده
بارونُ برفُ سرما،سوغاتی ِ سکوتِ
عاقبت پرنده،  تو این هوا سقوطِ
 
بازم یه روزِ دیگِه، بازم یِه جنگلِ سرد
باز یِه پرنده تنها، با کولِه باری از درد
ِقصه ی این پرنده، ِقصه ی بادُ برگِ
وقتِ ترانِه خوندن، همون لحظه یِِ مرگِ
 
چی کار داری پرنده، کی مونِده وُ کی مُردِه
شغالِ پیرِ جنگل غذای شیرُ خورده
قانون ِ جنگل این ِ، بهانه بی بهانه
برایِ زنده موندن،ترانه بی ترانه

                                                               شعري ازآقاي  مهدي اكبري

زیباترین حرف دنیا.
گاهی که دلم به اندازه تمام غروبها میگیرد
چشمهایم را فراموش میکنم اما دریغ که
گریه دستانم را به تو نمیرساند.من از تراکم
سیاه ابرها میترسم و هیچکس مهربانتر از
گنجشکهای کودکی ام نیست و کسی
دلهره های بزرگ قلب کوچکم را
نمیشناسد و یا کابوس شبانه ام را
نمیشناسد.

بااینهمه،نازنین،این تمام واقعه نیست از دل
هرکوه،کوره راهی میگذرد.وهراقیانوس به
ساحلی میرسد.وشبی نیست که طلوع
سپیده ای در پایانش نباشد كزچهل فصل دست کم یکی بهار است.
من هنوزترادارم
 

به خورشید گفتم عشق چیست ؟تابید
به ابر گفتم عشق چیست ؟بارید
به پروانه گفتم عشق چیست؟ نالید
به باد گفتم عشق چیست ؟وزید
به گل گفتم عشق چیست؟ پرپر شد
به انسان گفتم عشق چیست ؟اشک
ازدیدگانش جاری شد گفت :دیوانگیست

.عشق مثل ابه .ميتوني تو دستت قايمش کني اما اخرش يه روز دستتو وا ميکني ميبيني نيست
بي اينکه بفهمي بر از خاطرست.
 
.عشق يعني انتظار و انتظار عشق يعني هر چه بيني عکس يار
عشق يعني شب نخفتن تا سحر عشق يعني سجده ها با چشم تر
عشق يعني ديده بر در دوختن عشق يعني از فراقش سوختن
عشق يعني سر به در آويختن عشق يعني اشک حسرت ريختن
عشق يعني لحظه هاي ناب ناب عشق يعني لحظه هاي التهاب
عشق يعني بنده فرمان شدن عشق يعني تا ابد رسوا شدن
عشق يعني گم شدن در کوي دوست عشق يعني هر چه در دل آرزوست
عشق يعني يک تيمم يک نماز عشق يعني عالمي راز و نياز
عشق يعني يک تبسم يک نگاه عشق يعني تکيه گاه و جان پناه
عشق يعني سوختن يا ساختن عشق يعني زندگي را باختن
عشق يعني همچو من شيدا شدن عشق يعني قطره و در يا شدن
عشق يعني پيش محبوبت بمير عشق يعني از رضايش عمر گير
عشق يعني زندگي را بندگي عشق يعني بندگي آزادگي

غروب

ببین سیاهی بخت و مپرس از نامم
من از قبیله ی عشاق بی سر انجامم
 
به آن دقایق پر درد زندگی سوگند
که بی تو یک نفس ای هم نفس نیارامم
 
مکش ز دامن من دست با فراغت دل
که آفتاب غروبی به گوشه ی بامم
 
مرا که این همه طوفان طبیعتم، دریاب
که من به یک سر موی محبّتی رامم
 
ز عمر شکوه ندارم که خامه ی تقدیر
نوشته بود در آغاز نامه فرجامم
 
مرا امید رهایی ز قید هستی نیست
که با تمام وجودم فتاده در دامم
 
به هرکه دل بسپردم ز من چو سایه رمید
مرا ببین که شوریده بخت و ناکامم
 
چگونه پای نهم در حریم حضرت دوست؟!
هنوز دست ارادت نبسته احرامم
 
هوای خواندن افسانه ام مکن اکنون
ورق ورق شده دیگر کتاب ایّامم

                                                                     شعر از مريم حيدر زاده